فرش ایرانی هویت فرهنگی و تاریخی یک تمدن
فرش ایرانی نه تنها یک وسیله تزئینی بلکه نمادی از هویت فرهنگی تاریخی یک ملت است با هر گره و نقشش داستانی از تمدن و مهارت انسان ها روایت می کند این فرش ها در طول زمان ارزش خود را از دست نمی دهند و جزو میراثی هستند که نسل ها باید از آن محافظت کنند.
در این مسیر خدمات تخصصی قالیشویی برتر در راستای همین اهمیت حرکت می کند زیرا فرش های ایرانی حساس و نیازمند مراقبت ویژه هستند قالیشویی غرب تهران با تجهیزات مدرن و نیروهای آموزش دیده این امکان را فراهم می کند که فرش ها بدون آسیب شسته و نگهداری شوند این شستشو شامل پاکسازی لکه های عمیق و محافظت از الیاف است.
در این مسیر خدمات تخصصی قالیشویی برتر در راستای همین اهمیت حرکت می کند زیرا فرش های ایرانی حساس و نیازمند مراقبت ویژه هستند قالیشویی غرب تهران با تجهیزات مدرن و نیروهای آموزش دیده این امکان را فراهم می کند که فرش ها بدون آسیب شسته و نگهداری شوند این شستشو شامل پاکسازی لکه های عمیق و محافظت از الیاف است.
موکت ها و مبلمان خانه نیز به توجه نیاز دارند موکت شویی و مبل شویی در منزل کمک می کند که محیط زندگی تمیز و سالم باقی بماند شستشوی تخصصی مبلمان و موکت ها علاوه بر زیبایی باعث کاهش آلرژی ها و افزایش آرامش ساکنان خانه می شود.
حفاظت از فرش ایرانی همراه با خدمات حرفه ای قالیشویی محیطی فراهم می آورد که هم هویت فرهنگی خانوادگی ایرانیان حفظ شود و هم بهداشت و سلامت خانواده تضمین گردد. توجه به فرش های تاریخی و مراقبت از آن ها باعث می شود نسل های آینده نیز بتوانند از این میراث ارزشمند بهره ببرند.
خانه ای که فرش ها، موکت ها، مبلمان و تشک های آن به درستی نگهداری شوند فضایی آرام و منظم خواهد داشت این نظم و تمیزی بر روحیه ساکنان تاثیر می گذارد و باعث کاهش استرس و افزایش تمرکز می شود خدمات قالیشویی غرب تهران بسیار گسترده است و بخشی از مراقبت روزمره از محیط زندگی را بر عهده می گیرد. در همگی خدمات مبل شویی در منزل، موکت شویی و ... بایستی ساختار و بافت این وسایل محفوظ باشد و آسیب نبیند.
فرش ایرانی نماد تاریخ و هنر است و نگهداری صحیح آن نیازمند ترکیب دانش هنری و خدمات مدرن قالیشویی است.
فرش کهن ایرانی تمدن پرافتخار ایران
امروز می خواهیم درباره موضوعی صحبت کنیم که بسیار فراتر از یک کفپوش ساده است. قصد داریم سفری داشته باشیم به دنیای فرش ایرانی نه به عنوان یک کالا بلکه به عنوان یک کتاب و سند فرهنگی که تاریخ فلسفه و روح یک ملت در تار و پود آن گره خورده است. تصور کنید اگر یک فرش توانایی سخن گفتن داشت چه روایت هایی برای ما بازگو می کرد. اگر هر رنگ و هر گره آن یک واژه بود چه داستانی از دل تاریخ برای ما نقل می شد. این موضوع تنها یک خیال پردازی نیست. زیرا واقعاً فرشی وجود دارد که دوهزار و پانصد سال در سکوت و در دل یخ ها منتظر مانده تا روزی داستان خود را آشکار سازد.
در ادامه به سراغ قهرمان اصلی این روایت می رویم. داستان ما با کشف یک فرش شگفت انگیز آغاز می شود. فرشی که هنگام پیدا شدن تمام تاریخ هنر را دستخوش تغییر کرد. در سال هزار و نهصد و چهل و نه یک باستان شناس روس به نام سرگئی رودنکو در یک مقبره یخ زده در کوه های سیبری اثری کشف کرد که موجب حیرت جهان شد. این اثر قدیمی ترین فرش شناخته شده جهان است. یخ مانند یک کپسول زمان این فرش را برای قرن ها سالم نگه داشته بود. این کشف صرفاً یافتن یک شی تاریخی نبود. بلکه گویی دریچه ای مستقیم به جهان باستان گشوده شد.
برای درک ارزش این فرش کافی است مقایسه ای تاریخی در نظر بگیریم. زمانی که گره های این فرش در ایران بافته می شد در آن سوی جهان سقراط در حال نوشیدن جام شوکران بود و افلاطون در حال نگارش کتاب جمهوریت بود به این معنا که این فرش هم عصر بزرگ ترین اندیشمندان تاریخ بوده است.
اکنون از روایت کشف فرش کمی فاصله گرفته و به یک پرسش اساسی می پردازیم. نقش فرش در امپراتوری های باستانی ایران چه بوده است. آیا فرش تنها وسیله ای برای استفاده روزمره بوده است. در دوران هخامنشی فرش از نقش یک زیرانداز ساده خارج شده و وارد دربار شاهان شده است. فرش به ابزاری برای نمایش نظم شکوه و جهان بینی امپراتوری تبدیل شد. هر نقش و الگوی آن بازتابی از ساختار قدرت و نظم جهان در نگاه پادشاهی بود. نظمی که از شخص پادشاه آغاز و به تمام قلمرو گسترش می یافت.
این مسئله بر اساس منابع معتبر تاریخی تأیید می شود. مورخان یونان باستان هنگام توصیف شکوه دربار داریوش و خشایارشاه از فرش هایی یاد کرده اند که با نخ های طلا و نقره بافته شده بودند. این فرش ها نماد اوج ثروت هنر و قدرت یک امپراتوری بودند. یکی از برجسته ترین نمونه های این پیوند میان هنر و قدرت فرش افسانه ای بهارستان کسری است. این فرش در کاخ تیسفون پایتخت ساسانیان گسترده شده بود و در حقیقت باغی جاودانه و همیشه بهار بود که با ابریشم طلا و جواهرات بافته شده بود. این اثر تصویری از امید و ماندگاری حتی در دل زمستان ارائه می کرد. این فرش صرفاً یک شی کاربردی نبود بلکه بیانیه ای فلسفی در قلب یک امپراتوری به شمار می رفت.
پس از بررسی نقش نمادین و سیاسی فرش اکنون لازم است به معنای درونی و ساختاری آن بپردازیم. در این مرحله باید نقش و نگارهای فرش را رمزگشایی کنیم. نخستین عنصر نمادین درخت سرو است.
رمزگشایی از نمادها و روایت ها در فرش ایرانی
تقریباً در تمامی فرش های اصیل ایرانی نقش درخت سرو قابل مشاهده است. دلیل این موضوع آن است که سرو همواره نماد پایداری جاودانگی و استقامت در برابر دشواری ها بوده است. این نقش به نوعی نماینده مفهوم حیات پایدار به شمار می آید. پس از آن به نقش پرنده می رسیم. پرنده همیشه نماد روح بوده است روحی که توانایی رهایی از قفس جسم و پرواز به سوی عالم بالا را دارد. بنابراین پرنده نماد آزادی و پلی میان جهان مادی و جهان معنوی است.
در نهایت به نقش گل نیلوفر آبی یا لوتوس می رسیم. این گل نمادی بسیار قدرتمند به شمار می رود زیرا از دل مرداب و گل های آلوده سر برمی آورد اما خود کاملاً پاکیزه و خالص باقی می ماند. به همین سبب نماد تولد دوباره پاکی و قدرت آفرینش محسوب می شود.
حال به جنبه دیگری از فرش ایرانی توجه می کنیم. رنگ ها در فرش ایرانی هرگز به صورت اتفاقی و بدون معنا انتخاب نمی شوند. هر رنگ دارای فلسفه ای عمیق است و با یکی از عناصر طبیعت پیوند دارد. به عنوان نمونه رنگ قرمز نماد عشق و زندگی است و یادآور آتش می باشد. رنگ آبی نماد آسمان و خرد و اشاره ای به عنصر آب دارد. این نظام رنگی یک زبان منسجم و نظام مند است که بافنده از طریق آن دنیای درونی خود را بیان می کرده است.
اما ورای این شکوه و معنا یک جنبه مهم و انسانی نهفته است. این هنر بزرگ بدون دست های آفرینندگان آن معنا نخواهد داشت. بنابراین لازم است که این هنر را با خالقان اصلی و غالباً گمنام آن پیوند دهیم یعنی بافندگان. هر منطقه از ایران روح و هویت خود را در فرش هایش دمیده است. به همین دلیل هر فرش همچون شناسنامه فرهنگی آن منطقه به شمار می رود. فرش های کردی پژواک روح کوهستان را در خود دارند. فرش های کرمان لطافت آسمان کویر را بازتاب می دهند. فرش های ترکمن با رنگ های سرخ و تند خود نمایانگر شور و طراوت زندگی عشایری هستند.
نکته مهم دیگر این است که بافندگان که بیشتر آنان زنان بوده اند با کار خود رابطه ای عمیق و معنوی داشتند. آنان تنها تار و پود را به یکدیگر گره نمی زدند بلکه دعاها آرزوها و امیدهای خود را در اثر خویش جای می دادند. به همین دلیل است که گفته می شود این فرش ها با عشق و امید بافته شده اند.
اکنون لازم است مسیر جهانی این هنر را بررسی کنیم. زمانی که کاروان ها در مسیر جاده ابریشم در رفت و آمد بودند فرش ایرانی یکی از ارزشمندترین کالاهایی بود که همراه خود حمل می کردند. اما این جریان تنها یک مبادله اقتصادی نبود. هر فرش حامل فرهنگ هنر و اندیشه ایران به سرزمین های دور دست بود. در واقع فرش نخستین سفیر خاموش فرهنگی ایران به شمار می آمد.
در حدود قرن چهاردهم میلادی رویدادی مهم رخ می دهد. فرش های ایرانی در نقاشی های دوره رنسانس اروپا ظاهر می شوند. این امر نشان می دهد که فرش ایرانی فراتر از یک کالای لوکس بوده و به نماد ثروت ذوق هنری و نوعی معنویت شرقی در نگاه اروپاییان تبدیل شده بود. این شاید زیباترین پیام فرش ایرانی باشد. در جهانی که امپراتوری ها با جنگ و قدرت سخن می گفتند فرش ایرانی از نظم هماهنگی و زیبایی سخن می گفت. پیامی که از مرزها و درگیری ها عبور می کرد و با زبانی جهانی یعنی زبان هنر با دیگران ارتباط برقرار می نمود.
اینک به پرسشی مهم در عصر حاضر می رسیم. در دنیای مدرن امروز که آکنده از شتاب درگیری و هیاهو است این زبان خاموش فرش چه پیامی برای ما دارد. به نظر می رسد پیام نظم، معنا، زیبایی و امید که در تار و پود این فرش ها نهفته است همچنان می تواند برای ما آموزنده و راهگشا باشد.